| تبليغات | X |
مثل آیینه که از دیدن خود میشکند
مثل عکسم که نمی خواست بخندد شده ام
این جاست، آیید، پنجره بگشایید، ای من و دگر من ها: صد پر تو من در آب!
مهتاب
، تابنده نگر، بر لرزش برگ، اندیشهء من، جاده مرگ.آن جا نیلو فر ها ست، به بهشت، به خدا در ها ست.
این جا
ایوان، خاموشی هوش، پرواز روان.در باغ زمان تنها نشدیم .ای سنگ و نگاه ای وهم و درخت، آیا نشدیم؟
من" صخره- منم" تو "شاخه -تو"یی.
این بام گلی، آری، این بام گلی، خاک است و من و پندار
و چه بود این لکهء رنگ، این دود سبک، پروانه گذشت؟افسانه دمید؟
نی
این لکهء رنگ، این دود سبک، پروانه نبود، من بودم و تو. افسانه نبود؟ما بود و شما
.سهراب سپهری
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 18:50 توسط مریم
|
باران میداندم
که یا نمی بارد
یا - گاه
نمی به دستم می نشاند
محمد علی بهمنی
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 13:47 توسط مریم
|
