طاقچه و قاب عکس و مادری که چشم به در دوخته

.

.

.

.

سالها میگذرد،

 قامتش خمیده و موهایش برفگون شده

اما هنوز هم پنجشنبه ها میرود رد نشانی

با گلاب و گل

مینشیند

بر مزارهایی که رویشان

                         حک کرده اند

شهید گمنام

مریم

وقتی شده ای هیچگاه

فرقی میکنه

سه شنبه کوه بیام یا چهار شنبه

یا هنوز به روزی در آبان ، شهریور

و هر ماه دیگه ای

امید داشته باشم

وقتی مطمئنی بهار رفته

اومدن تو ذاتش نیست

چه سود بنشینی

دعا و ورد بخونی

یا عرضحال و نامه

سیاه کنی

خودتو

اون هم برا کسی که

دیدن ، خوندن ، شنیدنش

مثل بهار

در سفره.

از کتاب"نیلوفر و مهتاب"

امیر عباس مهندس

بگو:"بارخدایا تویی که فرمانفرمایی،هر آن کس را که خواهی فرمانروایی بخشی واز هر که خواهی فرمانروایی را باز ستانی ،

 هر که را خواهی عزت بخشی و هر که را خواهی خوار گردانی. همهء خوبی ها بدست توست وتو بر هر چیز توانایی "

شب را به روز در می آوری و روز را به شب و زنده را از مرده بیرون می آوری و مرده را از زنده خارج میسازی و هر که را خواهی بی حساب روزی میدهی.

آیات ۲۶ و ۲۷ سورهء مبارکهء آل عمران

    باشم

            آسمان

                      مال من است

    پنجره ،

           فکر ، هوا ،

    عشق ،

                      زمین مال من است

         چه اهمیت دارد

                     گاه اگر

     میرویند

              قارچهای غربت!

سهراب سپهری

تو تنها مسافر این جاده ای

در شب سیاه که آسمان ستاره دانه میکند،

تنها تو هستی و امتداد خط هایی که هزاران کیلومتر به زنجیرت کشیده اند

تنها تو هستی با های و هویی بر سر و سکوتی بر  تن

تو هستی و تنفس باران و مشکی...

تنها تو هستی و یک جانماز برای رسیدن برای...(زندگی)

 "مریم"

نشسته ام باز در سه گوش دیوار ... سرم را بر زانو هایم خم کرده ام و نگاهم ... گم شده است

یک، دو، سه ... می شمارم کاشی های اتاق را

دستهای سکوت بر شانه های خلوتم نشسته

اکنون تنها شده ام چون شاخه گل پژمردهء گلدانی که پشت پنجرهء خانه ای متروک جامانده باشد

.

.

.

من یک چوب جادویی می خواهم یک فرشتهء مهربان تا طراوتم بخشد

                                                                       مریم

به سوی تو

می آورم

ازمعبرفریادها وحماسه ها

چرا که هیچ چیز

 در کنار من

از تو عظیم تر

من کویرم

خور هرم مهربانیم می بخشد و مهتاب پولک بارانم می کنم

خاروخسم

گه گاه بادی ، هی هی شتری ،خوشهء پروین و ثریایی را

به تماشا نشسته

                و من

 دست در دست ستاره ها به آسمان عروج می کنم

...

 " مریم"