دکتر علی شریعتی یا شاید بهتر است که بگوییم شهید دکتر علی شریعتی در ۲ آذر ماه سال ۱۳۱۲ متولد شد.

شریعتی در سال ۱۳۳۷ برای ادامهء تحصیل در رشتهء دکترای جامعه شناسی به فرانسه رفت.

شریعتی در سال ۱۳۴۳ به ایران بازگشت و ابتدا به عنوان دبیر دبیرستان و سپس به عنوان استادیار دانشگاه مشهد شروع به فعالیت کرد.

دکتر شریعتی در سال ۱۳۴۸ به حسینیهء ارشاد در تهران دعوت شدو از آن زمان با سلسله سخنرانیهای معروف خود به مبارزه ضد حکومت شاه پرداخت.

 از دکتر شریعتی دهها جلد کتاب و مقاله تحقیقی و متون سخنرانی برجای مانده‌ است.

علی شریعتی روز ۲۹ خرداد سال ۱۳۵۶ به صورت مشکوکی  درگذشت و آرامگاه وی درسوریه است.

                                                                     "روحش شاد و یادش گرامی"

تاریکم کن تاریک تاریک ، شب اندامت را در من ریز

دستم راببین : راه زندگی ام در تو خاموش می شود

راهی در تهی،

                   سفری به تاریکی:

صدای زنگ قافله را میشنوی؟

                                                           با مشتی کابوس همسفر شده ام.

سهراب سپهری

باورنمی کنید ! ولی من                دستم به خون خویشتن آلودست

 من خود گواه می شوم/ آری :

                            دستم همیشه دشمن من بوده است

بر من ببخش  دست محبت !

                      ـ این گونه سرد مهری دستم را ـ

کاین اشتیاق وازده آنقدر در انزوا نشسته

                                                     که فرسوده است

 باور کن ای عطوفت دستت تنها نیاز زیستنم

                                                 عمری ست

                                 در دستهای هیچ عزیزی این دستهای خسته نیاسوده است

محکوم سرنوشت غریبم         با شانه های خم شده

                                                                                       هر روز

 تا بشکند برای همیشه، سنگی به سنگهای خود افزوده است

این آسیاب گشته فراموش از یاد فصل و حافظهء خرمن

                             ـ با تندباد حادثه خود را همواره بی مضایقه تر  سوده است

مایوس تان نمی کنم اما

                   بیهوده است بازی گل با من

 این پوچ گل نمی دهد/ آری:

                             دست مرا مگیر که بیهوده است

این دست را مگیر که روزیش دیوانه ای گرفت و جهانش سوخت

شاید مرا که لعنتی ام

                             عشق

                                       تنها به این گناه نبخشوده است

محمد علی بهمنی

نه می تونم بگم برو نه می تونم بگم بمون آخه من این جام رو زمین تو اوج اوج آسمون

بیشتری از یه آرزو فراتر از یه خواستنی عشق تو تو خون منه یه عشق نا گسستنی

وقتی که چشمات خیس شدن طهارت عشق و دیدم زمزمه های قلبتو با گوشای دل شنیدم یه سایه پابه پای من به خوب و بد راضی شدی با من دیوونه ترین چه ساده هم بازی شدی

نه می تونم بگم برو نه می تونم بگم بمون آخه من این جام رو زمین تو اوج اوج آسمون

رضا صادقی

سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشیا ست

و عشق

صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که

-                           غرق ابهامند.

-نه،

صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

وباشنیدن یک هیچ میشوند کدر.

سهراب سپهری

ازخانه بیرون میزنم اما کجا امشب شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب

پشت ستون سایه ها روی درخت شب  می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب

می دانم آری نیستی اما نمی دانم بیهوده می گردم به دنبالت چرا امشب

هرشب تورا بی جستجو می یافتم اما نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب

ها...سایه ای دیدیم شبیهت نیست اما حیف ایکاش می دیدم به چشمانم خطا امشب

هر شب صدای پای تو می آمد از هر چیز حتی زبرگی هم نمی آید صدا امشب

امشب زپشت ابرها بیرون نیامد ماه بشکن قرق را ماه من بیرون بیا امشب

گشتم تمام کوچه ها را یک نفس هم نیست شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب

طاقت نمی آرم تو که می دانی از دیشب باید چه رنجی برده باشم بی تو تا امشب

ای ماجرای شعر و شبهای جنون من آخر چگونه سر کنم بی ماجرا امشب

محمد علی بهمنی