آهسته از پله ها بالا رفت...

بالای پله ها چیزی از دستش افتاد.روی فرش کلفت صدای زیادی بلند نشد.ورا متوجه نشد که هفت تیر از دستش افتاده است.فقط میدانست که مجسمهء کوچک بچه زنگی را در دست دارد.

خانه چقدر ساکت بود!وبا این همه مثل خانه های خالی به نظر نمیرسید...هوگو بالای پله ها منتظرش است..."یک بچه زنگی تنها ماند."مصرع بعدی بالاخره چه بود؟چیزی درباره ء عروسی یا چیز دیگری بود؟دیگر به در اتاقش رسیده بود.هوگو در داخل اتاق منتظرش است.ورا اطمینان داشت.در را باز کرد...

نفسش گرفت.

آن چیست که از گیره ء سقف آویزان است؟طنابی با حلقهء آماده؟ویک صندلی که آدم رویش برود,یک صندلی که آدم بتواند با یک لگد آنرا بیندازد.

این چیزی ست که هوگو میخواهد...

واین البته آخرین مصراع آن شعر است."رفت و خودش را دار زدوسپس بچه زنگی باقی نماند..."

ده بچه زنگی نوشته ء آگاتا کریستی

^شب تا صب ب_یدا^رم ا_ز ع^شق^ت م_یبا_رم بی ^خبر ا^ز  حال م موندی مهر^بون  یارم

د^یگ ه بد جو^ر _دلگیرم دیگه از جو^نم سیر_م تو سکو^تم توی بغ^ضم بی تو دارم میم^یرم

اره م^یدونم و میدون^ی بد جور د^یوونه م به ا^می^دی به ن^وی^دی دارم  از ^تو میخو_نم دیگ ه بسه ^دل خسه داره ا^ز غم میپوسه جای خور^شید توی ^چشم ام دیگه سوسوی فانوس ه

تو که نیستی  آ^وا_ره ^م از دن^یا بیزار^م

تو ک^ه نیستی بی ^ماهم تک و تن^ها  توی راهم

تو که نیستی تاریک^م به نبودن نزدیک^م

تو که نیستی بی برگ^م بی ر^وح^م یک سنگ^م

تو که نیستی ن^ه _هوا هس ن^ه _نفس هس نه _ترانه

تو که نیستی واس ه بود^ن نمی مونه ی بها^نه

آ _وی خت _ه ام

ا ^ز جای_ی که نم_ی دانم چی^ست

آو^یخت_ه ا^م

از ^جایی ک_ه تا بیدا^ری

یا خ_وا^ب

یا آ_ب

تن^ها فریاد_ی فاص^له ا_ست

 {زیر ضربه های لعنت که یه دشمنه تو خلوت}

بندی گسسته است.

خوابی شکسته است.

رویای سرزمین افسانه شکفتن گلهای رنگ را از یاد برده است

بی حرف باید از خم این ره عبور کرد:

رنگی کنار این شب بی مرز مرده است.

{سهراب سپهری}

دریا شده است خواهر و من هم برادرش

شاعر تر از همیشه نشستم برابرش

خواهرسلام!با غزلی نیمه آمدم

تا با شما قشنگ شود نیم دیگرش

خواهر!زمان زمان برادر کشی ست باز

شاید به گوشها نرسد بیت آخرش

می خواهم اعتراف :کنم هرغزل که ما

با هم سروده ایم جهان کرده از برش

با خود مرا ببر که نپوسد در این سکون

-شعری-که دوست داشتی از خود رها ترش

دریا!سکوت کرده و من حرف میزنم

حس میکنم که راه نبردم به باورش

دریا!منم-همو که به تعداد موجهات

با هر غروب خورده بر این صخره ها سرش

همو که دل زده است به اعماق و کوسه ها

خون میخورند از رگ در خون شناورش

خواهر!برادر تو کم از ماهیان که نیست

خرچنگ ها مخواه بریسند پیکرش

دریا سکوت کرده ومن بغض کرده ام

بغض برادرانه ای از قهر خواهرش

{محمد علی بهمنی}