^مرور میکنم اورا و مات میمانم دوباره خط به خط او رادقیق میخوانم نوشته ها همه مفهوم دیگری دارند چه رفته است براین واژه ها نمیدانم چنین که در دل من داغ زلف سرکش توست ^{بنفشه زار} شود تربتم چودر گذرم کاماآزادگی و شیفتگی _مرز ندارد ای هرچه صدا هرچه صدا _{هرچه صدا} توسطر بعدتوجان من شده بودی و من ^جوان شده بود و اعتراف میکنم شوق ^ناگهان شده بودم ان دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود اینجا برای از تو نوشتم هوا کم است دنیا برای از تو نوشتم مراکم است فک کن!دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم گفت؟!!گفت کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم گفتم اما ای خدای دشت نیلوفر نیست در من ^تاب زیبایی توتعبییر رویای نادیده ای تو نوری که بر سایه تابیده ای تا لحظه عزیز تو ومن یکی شدن...

درنهایت به قول جناب مهندس:به کلماتی که برای یاری رساندن من نیامدند سلام برسانید...واعتراف میکنم شوق ناگهان شده بودم...  ...

تمام کوچه های شهر پر از فریاد من است

که میگویم

من تنها نیستم

تنها،منتظرم تنها

مدت هاست نه شعری،نه حرفی نه نگاهی تا از آن پیامی مخابره و دریافت شود

به طولانی یا کوتاه ترین موج هم اگر باشد مرا غرق خواهد کرد.

حالا بیداد چه کنم چه کنم نیست

نسیمی که یاری دهدو روزنامه ها خبری را چاپ کنندکه در همه این حرفها خیال رفته تا زمانی مرا شعر شود – وبا اجازه- بنشیند روی لب های شما

امیر عباس مهندس

^عکس من است- این عکس -عکاس کم هنر نیست

حتی من ِ من از ^من اینگونه با خبر نیست

عکاس در ^یقین اش یک چهره آفریده است

^شکل منی که در من دیگر از او ^اثر نیست

حسی ^سمج به تکرار می گوید: این خود ^تو ست

لب میگزم: نه، ^وهم است، وهم است و بیشتر نیست

باورکنید از من شاعر تر است این ^عکس

اوهام ^{پیر سالی} در دفترش اگر نیست

^من چشم و گوش خود را از ^یاد برده ام- او

^{عکس من} است آری: عکسی که کورو کر نیست

روشن ترین دلیلم در قاب ^بودن اوست

^من دربدر ترینم ،این عکس دربدر نیست

درگیر خویش کرده است ذهن ^مشوشم را

این عکس-شرحش اما آسان و ^مختصر نیست

{محمد علی بهمنی}

آهسته از پله ها بالا رفت...

بالای پله ها چیزی از دستش افتاد.روی فرش کلفت صدای زیادی بلند نشد.ورا متوجه نشد که هفت تیر از دستش افتاده است.فقط میدانست که مجسمهء کوچک بچه زنگی را در دست دارد.

خانه چقدر ساکت بود!وبا این همه مثل خانه های خالی به نظر نمیرسید...هوگو بالای پله ها منتظرش است..."یک بچه زنگی تنها ماند."مصرع بعدی بالاخره چه بود؟چیزی درباره ء عروسی یا چیز دیگری بود؟دیگر به در اتاقش رسیده بود.هوگو در داخل اتاق منتظرش است.ورا اطمینان داشت.در را باز کرد...

نفسش گرفت.

آن چیست که از گیره ء سقف آویزان است؟طنابی با حلقهء آماده؟ویک صندلی که آدم رویش برود,یک صندلی که آدم بتواند با یک لگد آنرا بیندازد.

این چیزی ست که هوگو میخواهد...

واین البته آخرین مصراع آن شعر است."رفت و خودش را دار زدوسپس بچه زنگی باقی نماند..."

ده بچه زنگی نوشته ء آگاتا کریستی

^شب تا صب ب_یدا^رم ا_ز ع^شق^ت م_یبا_رم بی ^خبر ا^ز  حال م موندی مهر^بون  یارم

د^یگ ه بد جو^ر _دلگیرم دیگه از جو^نم سیر_م تو سکو^تم توی بغ^ضم بی تو دارم میم^یرم

اره م^یدونم و میدون^ی بد جور د^یوونه م به ا^می^دی به ن^وی^دی دارم  از ^تو میخو_نم دیگ ه بسه ^دل خسه داره ا^ز غم میپوسه جای خور^شید توی ^چشم ام دیگه سوسوی فانوس ه

تو که نیستی  آ^وا_ره ^م از دن^یا بیزار^م

تو ک^ه نیستی بی ^ماهم تک و تن^ها  توی راهم

تو که نیستی تاریک^م به نبودن نزدیک^م

تو که نیستی بی برگ^م بی ر^وح^م یک سنگ^م

تو که نیستی ن^ه _هوا هس ن^ه _نفس هس نه _ترانه

تو که نیستی واس ه بود^ن نمی مونه ی بها^نه